📅 30 Ocak 2026
🕰️ Gece
Büyümek
İnsan büyüdüğünü en çok sustuğu gün anlıyor.
Eskiden her şeye itiraz eden bir yanım vardı. Haksızlığa, kırgınlığa, yanlış anlaşılmaya… İçimde bir çocuk ayağa kalkar, “Bu böyle değil,” derdi. Şimdi o çocuk hâlâ var ama daha az konuşuyor. Belki yoruldu, belki öğrendi.
Büyümek yaş almak değilmiş.
Büyümek, bazı cümleleri yutabilmekmiş.
Haklıyken susmak değil sadece; kırıldığını anlatmaya mecbur hissetmemekmiş. İnsan bir noktadan sonra herkese kendini ispat etmeye çalışmıyor. Çünkü anlıyor ki, herkes kendi duyduğu kadar duyuyor.
Gençken “anlaşılmak” istiyordum.
Şimdi “yanlış anlaşılmamayı” yeterli bulduğum günler oluyor.
Büyümek biraz da hayallerin şeklini değiştirmesi. Daha büyük evler, daha yüksek sesler, daha kalabalık masalar değil artık mesele. Bazen sadece huzurlu bir akşam, yarım kalan bir kitabı tamamlamak, içini sıkmayan bir hayat kurmak.
Ama büyümenin en zor tarafı şu galiba:
İçindeki çocuğu tamamen kaybetmeden ağırlaşmak.
Hâlâ heyecanlanabilmek.
Hâlâ umut edebilmek.
Ama artık her şey için savaşmamayı öğrenmek.
Belki büyümek budur.
Az konuşup daha çok anlamak.
Bugün kendime bunu not düşüyorum.
— Şahin Avcı
Sözün Yankısı 
Yorum bırakın